มติชนกรุ๊ป : หนังสือพิมพ์และนิตยสารในเครือมติชน

นสพ.ธุรกิจราย3วัน ที่ได้รับความเชื่อถือสูงสุดมาตลอด 28 ปี

[ ดวงชะตา ] [ อบรมวิชาชีพ ] [ ท่องเที่ยว ] [ ฟอรั่ม ] [ หางาน ] [ อีการ์ด ] [ ข้อมูลบริษัท ]


HOME	มติชน ข่าวสด ประชาชาติธุรกิจ มติชนสุดสัปดาห์ ศิลปวัฒนธรรม เทคโนโลยีชาวบ้าน เส้นทางเศรษฐี สำนักพิมพ์ ศูนย์ข้อมูล หางาน

กีฬา

หลายฝ่ายคัดค้าน
ออกพระราชกฤษฎีกา
ประชุมครม.ฉุกเฉิน

SEARCH

ค้นหาข้อมูลข่าว

วิธีค้นหาข้อมูล

วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2548

ปีที่ 28 ฉบับที่ 3664 (2864)

ขับโตโยต้า ฟอร์จูนเนอร์ ไปเล่นกอล์ฟบลูแคนยอนภูเก็ต (1)
คอลัมน์ Test Car
โดย อมร พวงงาม

คุณปรีชา โพธิ ผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์ บริษัท โตโยต้ามอเตอร์ ประเทศไทย จำกัด ส่งเทียบเชิญให้ไปร่วมสังเกตการณ์รายการแข่งขัน "คัมรี่ เนชั่นไวด์ สแคมเบิล กอล์ฟ ทัวร์นาเมนต์" สนามสุดท้าย "บลูแคนยอน" ที่จังหวัดภูเก็ต

รายการนี้จัดขึ้นสำหรับลูกค้ารถยนต์ "คัมรี่" แข่งขันกันมาหลาย 10 สนามแล้วครับ เริ่มมาตั้งแต่ต้นปีที่แล้ว จนมาสิ้นสุดสนามสุดท้ายเพื่อหาแชมป์รับเงินรางวัลก้อนโตเกือบแสนบาท

ผมตอบตกลงแต่ขอเปลี่ยนเงื่อนไขไม่เดินทางด้วยเครื่องบิน เลือกขับ "โตโยต้า ฟอร์จูนเนอร์" ลงไปแทน ด้วยจุดประสงค์อยากทดสอบรถยนต์รุ่นนี้แบบทางไกลยาวๆ เพื่อจะได้เรียนรู้ถึงความพร้อมของเครื่องยนต์ ระบบช่วงล่าง ระบบการบังคับเลี้ยว รวมถึงความกว้างขวาง โอ่โถ่งของตัวรถที่โตโยต้าพราวรี่พรีเซนต์ไว้ในช่วงเปิดตัวจนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

นัดแนะกับ คุณวชิระ เรืองมาลัย ผอ.นิตยสารอะคาร์ นักทดสอบรถฝีมือดีอีกคนหนึ่ง เราเลือกเดินทางก่อนวันแข่งขันจริง 2 วันกำหนดออกเดินทางกันช่วงเช้ากะเวลาให้ไปถึงภูเก็ตไม่ดึกมาก

โยนสัมภาระชุดใหญ่ ถุงกอล์ฟอีก 2 ใบขึ้นบนรถยังมีพื้นที่เหลือเฟือใส่ของได้อีกเพียบ ส่วนท้ายของฟอร์จูนเนอร์ค่อนข้างใหญ่ครับ ผมเลือกพับเก้าอี้แถวที่สามขึ้นแทนการถอดเก็บไว้ที่บ้าน ซึ่งทำได้ง่ายดายมากเพียงแค่ปลายนิ้วปลดล็อกก็พับขึ้นด้านข้างได้ทันที แบบเดียวกับพราโด้หรือแลนด์ครุยเซอร์อย่างไงอย่างงั้น

ผมเหลือดูนาฬิกาข้อมือ 10 โมงครึ่งเข้าไปแล้ว หันหน้าไปบอกคุณวชิระ ซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้ขับขี่มือหนึ่ง "ออกเดินทางกันเถอะ" เลียงล้อบดกับถนนเสียงดังเอี้ยด ฟอร์จูนเนอร์สีบรอนซ์เงิน เครื่องยนต์ดีเซล 3.0 ลิตร เทอร์โบอินเตอร์คูลเลอร์รุ่นเกียร์ธรรมดา เขียนตัวหนังสือด้านหลังว่าเป็นรุ่น G ทะยานผ่านหน้าอาคารมติชนไปอย่างรวดเร็ว

เราเลือกใช้เส้นทางด่วนขั้นที่สองจากประชานุกูล มุ่งหน้าข้ามสะพานแขวนไปลงถนนพระรามที่ 2 เพื่อมุ่งหน้าลงใต้กันแบบเต็มตัว ฟอร์จูนเนอร์ยังคงใช้ระดับความเร็วที่ 140-150 ก.ม./ช.ม.

ผ่านปากท่อมาได้สักพัก เราเริ่มคุยกันถึงเส้นทางว่าจากจังหวัดชุมพรจะเลือกใช้เส้นไหนกันดี ระหว่างตรงดิ่งลงสุราษฎร์ธานี หรือจะเลี้ยวซ้ายเข้าระนอง คุระบุรี วิ่งเลาะชายฝั่งทะเลอันดามันผ่านตะกั่วป่า เขาหลัก ท้ายเหมือง เรื่อยไปจนถึง จ.ภูเก็ต

2 จิต 2 ใจกันอยู่นาน โดยเฉพาะเส้นทางอันหลังนี้ เพราะพื้นที่ซึ่งเราต้องวิ่งผ่าน เพิ่งจะผ่านเหตุการณ์ธรณีภิบัติกับคลื่นยักษ์สึนามิมาหมาดๆ ผู้คนบาดเจ็บล้มตายกันเยอะ

แต่ในที่สุดเราก็ตัดสินใจเลือกใช้เส้นทางผ่านบ้านเขาหลัก ด้วยเหตุผล 2 ประการ คือ 1.อยากจะไปเห็นกับตาสำหรับพื้นที่ซึ่งได้รับความเสียหายว่าเป็นอย่างไรบ้าง กับอีกเหตุผลหนึ่งคือ เส้นทางจากระนองถึงภูเก็ตเป็นถนนวิ่งสวนทางกัน มีโค้งสลับขึ้น-ลงเขาน่าจะขับได้สนุกสนานกว่าการวิ่งทางยาวตรงๆ ได้ลองสมรรถนะช่วงล่าง กำลังเครื่องยนต์และระบบการบังคับเลี้ยวกันได้อย่างเต็มที่

เราแวะกินข้าวกันที่ร้านข้าวแกงแม่ล้วน เพชรบุรี ราดแกงกันคนละจานอิ่มอร่อยก็รีบเดินทางกันต่อ เพราะไม่อยากให้ไปถึงย่านเขาหลักค่ำมืดเกินไป ด้วยชื่อเสียงความเฮี้ยนของบรรดาผู้ประสบภัยพิบัติระยะหลังหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ ระหว่างทางเรายังเปรยๆ กันถึงข่าวไทยรัฐหน้าหนึ่ง ที่อาสาสมัครถ่ายรูปคุณหญิงหมอพรทิพย์ โรจนสุนันท์ ที่วัดย่านยาว อ.ตะกั่วป่า จ.พังงา เป็นรูปเดี่ยวแต่ภาพที่ปรากฏบนโทรศัพท์มือถือกลายเป็นเพื่อนๆ สมาชิกมายื่นปลิ้นหูปลิ้นตาประกบคู่ด้วย ขนาดคุณหญิงยังบอกว่าดูแล้วขนลุก ลองนึกถึงเรา 2 คนนั่งอยู่ในรถคันเบ้อเริ่มจะรู้สึกอย่างไร

คิดได้ดังนี้ยุทธการทำความเร็วแข่งกับเวลาก็เริ่มขึ้น คุณวชิระยังคงทำหน้าที่พนักงานขับรถที่ดี ช่วงระหว่างผ่านประจวบคีรีขันธ์มุ่งหน้าบางสะพาน ผมเหลือบมองมาตรวัดความเร็ว เข็มชี้ระหว่าง 170-180 ก.ม./ช.ม.รถยังไหลไปได้อย่างต่อเนื่อง ฟีลลิ่งที่ได้รับแม้ไม่ได้ขับเองก็ดูนุ่มนวล ไม่หวาดเสียวเลยแม้แต่น้อย เสียงคนขับบอกยังไหลไปได้เรื่อยๆ

เครื่องยนต์ 1 KD-FTV 3.0 ลิตรเทอร์โบแบบแปรผัน พร้อมอินเตอร์คูลเลอร์คอมมอนเรลเจเนอเรชั่นที่สองตัวนี้ การันตีว่าสอบผ่านมาแล้ว เมื่อคราวที่โตโยต้าจัดคาราวานไทย-ลาว-จีน เพื่อหาข้อสรุปและบทพิสูจน์การขับขี่ที่สมบูรณ์แบบ ครั้งนั้นผมก็ร่วมพิสูจน์เจ้ากระบะไฮลักซ์วีโก้กับเขาด้วย

ทอล์กจำนวน 343 นิวตันเมตรที่มาในรอบต่ำๆ ตั้งแต่ 1,000 กว่ารอบต่อนาทีขึ้นไปเป็นผลให้ได้กำลังมหาศาล 163 แรงม้า ยิ่งถ่ายทอดแรงทั้งหมดผ่านเกียร์ธรรมดา 5 สปีด ยิ่งทำให้ขับสนุก ขับขี่รถทางไกลยาวๆ ได้เครื่องยนต์เจ๋งๆ เกียร์แม่นๆ สนุกไม่รู้เบื่อจริงๆ ครับ

ผมทำตัวเป็นผู้โดยสารนั่งเอกเขนกตีพุ่งฟังเพลงไพเราะจากเครื่องเสียงชุดใหญ่ชั้นดี ซึ่งเดี๋ยวนี้เล่นได้แม้กระทั่งเอ็มพี3 ห้องโดยสารฟอร์จูนเนอร์ค่อนข้างเงียบผลอยหลับไปหลายงีบ จนเข้าเขตจังหวัดระนอง ก็ได้เวลาเปลี่ยนมือ

เป้าหมายการทำความเร็วยังคงต้องดำเนินต่อไป ผมสนุกกับการขับขี่ บรรยากาศตอนนี้มันอธิบายค่อนข้างยากครับ แต่ใครที่ชอบขับรถทางยาวๆ และสภาพรถดีๆ สมรรถนะเยี่ยมๆ เรียกกำลังเครื่องยนต์ตอนไหนมาได้ทันทีไม่มีอู้ ย่อมเข้าใจความรู้สึกนี้ดี

กดคันเร่งแซงก็ทำได้ปรู๊ดปร๊าดทันใจ หรือบางจังหวะคาดคะเนไม่ดีรถหน้าสวน ยกเท้าจากคันเร่งมากระทืบเบรก ด้วยระบบการหยุดรถที่มาพร้อมกันหมดระบบเอบีเอส อีบีดี รวมทั้งระบบช่วยเบรกก็สามารถหยุดรถได้ตามที่ใจต้องการ ยิ่งทำให้มั่นใจ

หรือจะเรียกกำลังใหม่อีกครั้งก็ทำได้ไม่ยากเย็น ไม่เหมือนเครื่องยนต์ดีเซลรุ่นเก่าๆ ที่พอวิ่งลอยตัวเหมือนว่าวติดลมแล้วแทบไม่อยากจะยกคันเร่ง เพราะเบื่อต้องมาเสียเวลาไล่เรียงกำลังกันใหม่กว่าจะมาครบก็เล่นเอาเหนื่อยหัวใจ แต่เจ้าคอมมอนเรลเจเนอเรชั่นที่ 2 ตัวนี้ไม่มีปรากฏการณ์เช่นนั้นให้เห็นอีกต่อไป

ผ่านระนองมาได้สักพัก ถนนหนทางเริ่มคดเคี้ยวมากขึ้น เริ่มมีเนินยาวๆ มีภูเขาให้ได้ออกแรงไต่สลับโค้งหักศอกซ้าย-ขวาและโค้งอันตรายตลอดเส้นทาง แต่เอเวอเรจการขับขี่เรายังอยู่ที่ 100-110 ก.ม./ช.ม. บางช่วงตรงๆ ยาวๆ ก็ใส่กันยันเกจ์ ซึ่งเข็มวัดพุ่งขึ้นไปเกือบทะลุ 190 ก.ม./ช.ม.

ฟอร์จูนเนอร์ โดยลักษณะเป็นรถทรงสูงสไตล์เอสยูวี เพราะฉะนั้นสันดานเวลาเข้าโค้งออกจะปลิ้นๆ สักหน่อย ยิ่งระบบช่วงล่างที่เซตมาให้นิ่มกว่าปกติ ก็ทำเอาใจหายไปหลายโค้ง โดยเฉพาะจังหวะการถ่ายน้ำหนักจากซ้ายไปขวาหรือขวากลับมาซ้าย นั่งอยู่ในรถอาจจะรู้สึกวูบวาบไปบ้าง กว่าจะทำ ความเข้าใจกันได้ก็เล่นเอาผ่านไปหลาย 10 โค้ง

แต่เมื่อคุ้นมือ ผมอยากจะบอกว่าไม่มีอะไรน่ากลัวอีกเลย ถึงแม้จะดูดื้อๆ ไปบ้างแต่ก็ดึงเข้าได้ทุกโค้ง ระบบช่วงล่าง top platform พร้อมคอยล์สปริงทั้งหน้าและหลัง สลัดคราบความเป็นปิกอัพทิ้งไปหมดแล้ว ผนวกกับความแม่นยำของพวงมาลัย ซึ่งเป็นแร็กแอนด์พิเนียนแล้ว รวมทั้งระบบขับเคลื่อนแบบ 4 ล้อ ฟูลไทม์ที่ค่อนข้างจะอัจฉริยะทำให้มั่นใจได้เกือบทุกโค้ง

วิศวกรของโตโยต้าพยายามอธิบายระบบขับเคลื่อน 4 ล้อแบบ ฟูลไทม์ว่ามันคือระบบถ่ายทอดกำลังที่ทำให้สมรรถนะของการขับเคลื่อนเป็นไปอย่างต่อเนื่อง คือ ขับทางปกติด้านหลังจะขับมากกว่าหน้า แต่เมื่อใดที่มี การสลิบหรือล้อทั้งสี่ทำงานไม่เท่ากัน ระบบจะสั่งให้กระจายแรงขับเคลื่อนให้เท่าๆ กันทั้งหน้าทั้งหลัง ตรงนี้เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้การเข้าโค้งที่ความเร็วสูงดูมั่นอกมั่นใจดีมาก

ผมยังไม่ละลดกับการรักษาความเร็วเฉลี่ยที่ทำกันมาตั้งแต่ช่วงบ่าย ยิ่งตะวันคล้อยต่ำลงมากดูเหมือนทุกนาทียิ่งมีค่า ผมหันไปบอกเพื่อนร่วมทางว่าตอนนี้มันยังดูสว่างๆ อยู่นะ แต่เดี๋ยวพอ 6 โมงตะวันหล่นตุ้บไปแล้วความมืดจะมาเยือนทันที ถึงช่วงนั้นบรรยากาศคงจะวังเวงน่าดู เพราะฉะนั้นตอนนี้ขออนุญาตใส่สุดๆ ไปก่อน

เสียงยางและล้อยังคงบดกับถนนไปอย่างต่อเนื่อง ไล่เรียงกันเกือบทุกโค้งตั้งแต่คุระบุรีไปยันตะกั่วป่า เรียกว่าถ้าไม่ได้ยินเสียง "โอ๊ก" แทบอยากจะกลับไปเลี้ยวใหม่อีกรอบ

ผมเหลือบดูนาฬิกาอีก 10 นาที 6 โมงเย็น เหลือระยะทางอีกกว่า 30 กิโลเมตรถึงจะเข้าอำเภอตะกั่วป่า เท้ายังคงทำหน้าที่กดคันเร่ง มือก็สาวพวงมาลัยตามเส้นทางไปเรื่อยๆ ใจก็พยายามนึกแผ่ส่วนบุญส่วนกุศลให้กับผู้เสียชีวิตกับเหตุการณ์คลื่นยักษ์สึนามิ

ชั่วอึดใจเดียวก็เห็นป้ายสั่งเลี้ยวขวาเข้าอำเภอตะกั่วป่า อากาศเริ่มสะลึมสะลือลง ผมก็ยังทำความเร็วไปอย่างไม่ลดละ วิ่งผ่านวัดย่านยาว ผ่านโรงพยาบาลตะกั่วป่า นึกแล้วไม่น่าเชื่อว่าแถบนี้เมื่อช่วงเดือนก่อนจะมีศพเป็นพันๆ ศพมากองเรียงรายกันเต็มพรืดไปหมด

ผ่านตะกั่วป่ามาได้แป๊ะเดียว ก็เข้าสู่บรรยากาศการของสภาพการสูญเสีย ไล่เรียงมาตั้งแต่บ้านน้ำเค็ม แหลมปะการัง บ้านบางสัก บางม่วง บางเนียง ปากวีป หลาโอน บางช่วงที่เป็นพื้นที่ลุ่มจะเห็นร่องรอยของคลื่นที่ซัดผ่านเข้ามาถึงถนนข้ามไปติดชายขอบตีนเขาอีกด้าน

และที่รุนแรงที่สุดก็ตรงบ้านเขาหลักนี่แหละ ผมตกใจกับภาพเรือตำรวจน้ำที่ลอยลำในทะเล ถูกคลื่นซัดขึ้นมาเกยตื้น วัดจากจุดที่จอดบนบกถึงขอบชายฝั่งผมว่าน่าจะมีสัก 3 ก.ม. เลี้ยวรถเข้าไปเห็นซากปรักหักพังกระจัดกระจายเต็มไปหมด นี่ขนาดมีการเคลียร์กันไปหลายรอบแล้วนะ นึกไม่ออกจริงๆ ว่าช่วงที่เกิดเหตุการณ์ใหม่ๆ จะเละเทะขนาดไหน แต่เท่าที่ถามจากชาวบ้านแถบนั้นบอกว่าไม่เคยเห็นภาพคนตายมากมายขนาดนั้นมาก่อนเลยเกลื่อนไปหมด

ตะวันเริ่มลับขอบฟ้าไปแล้วแต่ยังไม่ถึงกับมืดสนิท ชาวบ้านแถบนี้บอกว่าเมื่อก่อนเขาหลักไม่เคยหลับ แต่เดี๋ยวนี้ 3 ทุ่มก็เริ่มไม่มีรถวิ่งแล้ว กลางคืนเงียบมาก มีเสียงหมาหอนตลอดออกอาการโหยหวนซะด้วย

เรื่องผีๆ มีเล่าให้ฟังกันเกือบทุกวัน วันก่อนตำรวจตั้งด่านเรียกรถตรวจ ตะโกนถามเข้ามาในรถว่าจะไปไหนกัน นั่งกันมาเต็มรถเชียว เขาตกใจแทบแย่ เพราะวันนั้นนั่งไปกับเพื่อนแค่ 2 คน เท่านั้น

ผมได้ยินแบบนั้นก็รีบชักชวนคุณวชิระรีบเดินทางกันต่อดีกว่า เราใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงจากเขาหลักมาถึงภูเก็ต แสงสว่างจากหลอดไฟฮาโลเจนด้านหน้าของฟอร์จูนเนอร์ช่วยให้การขับขี่รถในช่วงเวลากลางคืนแจ่มชัดดีมาก ส่วนแสงสว่างภายในรถที่ได้จากมาตรวัดเรืองแสง optitron ก็ทำให้บรรยากาศภายในรถดูน่ารื่นรมย์ขึ้นมาก

ข้ามสะพานท้าวเทพกษัตรีท้าวศรีสุนทรได้ก็มาเลี้ยวขวาตรงแยกสนามบินพุ่งตรงสู่หาดในยาง เช็กอินโรงแรมเพิร์ลของตระกูล ณ ระนอง ซึ่งเป็น ดีลเลอร์ใหญ่ขายรถโตโยต้าในจังหวัดภูเก็ต เข็มนาฬิกาเพิ่งจะทุ่มเศษๆ เท่านั้น

ผมหันไปบอกคุณวชิระ "นี่เราเดินทางกันมา 9 ชั่วโมงเท่านั้นเอง ระยะทางประมาณ 1,000 ก.ม. ความเร็วเฉลี่ย 100 นิดๆ แต่เป็นการเดินทางที่ทรหดเอาเรื่องเลยทีเดียว เพราะต้องทำความเร็วแข่งกับเวลา ดีที่เที่ยวนี้ได้รถสมรรถนะเยี่ยมอย่างฟอร์จูนเนอร์ โดยเฉพาะเครื่องยนต์ 1 KD ตัวนี้ ตลอดการเดินทางแทบไม่ได้ดับเครื่องยนต์กันเลย เยี่ยมจริง"

เดี๋ยวอาบน้ำอาบท่าเสร็จ ออกไปหาอะไรกินกันแถวป่าตองกันดีกว่า ตอนนี้ต้อง "ไทยเที่ยวไทย ฟื้นอันดามัน" กันหน่อย คืนนั้นผม 2 คนทำตัวเป็นนักท่องเที่ยวตะลุยราตรีกันจนจำทางกลับโรงแรมแทบไม่ได้ ถึงโรงแรมล้มตัวลงนอนก็หลับไม่รู้เรื่อง ตรงคอนเซ็ปต์ที่วางไว้แป๊ะเลย เพราะไม่อยากมาข่มตาให้หลับทั้งๆ ที่ยังไม่ง่วง เนื่องจากหาดในยางกับสุสานไม้ขาวห่างกันไม่ถึง 5 ก.ม.

ประชาชาติธุรกิจ หน้า 41